Τι γίνεται τελικά με τους Ρομά;

Κάθε φορά που μια νέα υπόθεση κλοπής, ληστείας, διακίνησης ναρκωτικών ή βίαιης παραβατικότητας έρχεται στη δημοσιότητα και οι δράστες προέρχονται από γνωστούς καταυλισμούς Ρομά, η κοινή γνώμη θέτει το ίδιο ερώτημα: γιατί το κράτος μοιάζει ανίκανο να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που διαιωνίζεται εδώ και δεκαετίες;
Το ζήτημα δεν είναι φυλετικό ούτε εθνοτικό. Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών θέλει να ζει σε μια χώρα όπου όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, ανεξαρτήτως καταγωγής. Όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι σε πολλές περιοχές της Ελλάδας έχει δημιουργηθεί η αίσθηση πως υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Η αστυνομία πραγματοποιεί συνεχώς επιχειρήσεις σε καταυλισμούς. Ανακοινώσεις για συλλήψεις, κλοπές ηλεκτρικής ενέργειας, διαρρήξεις, υποθέσεις ναρκωτικών και κυκλώματα μεταπωλήσεων εμφανίζονται σχεδόν καθημερινά. Παρ' όλα αυτά, λίγες ημέρες αργότερα το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται.

Γιατί το πρόβλημα δεν λύνεται;
Για δεκαετίες, το ελληνικό κράτος ξόδεψε πολλά λεφτά σε προγράμματα ένταξης, στέγασης, εκπαίδευσης και κοινωνικής υποστήριξης. Παρά τις καλές προθέσεις, τα αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις υπήρξαν πενιχρά. Η σχολική διαρροή παραμένει υψηλή, η ανεργία εκτεταμένη και η παραβατικότητα συνεχίζει να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα σε ορισμένες κοινότητες.

Μήπως τελικά το πολιτικό σύστημα βολεύεται με τη διατήρηση αυτής της κατάστασης;
Η ιστορία της μεταπολίτευσης είναι γεμάτη παραδείγματα πελατειακών σχέσεων. Πολιτικοί που υπόσχονται διευκολύνσεις, επιδόματα, νομιμοποιήσεις ή «κλείσιμο των ματιών» με αντάλλαγμα εκλογική στήριξη. Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τους Ρομά. Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε επί δεκαετίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Αντί να επιδιώκεται η πραγματική ένταξη, η εκπαίδευση και η δημιουργία ευκαιριών εργασίας, πολλές φορές προτιμήθηκε η διαχείριση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ένας εξαρτημένος πολίτης είναι πιο εύκολο να χειραγωγηθεί. Φανταστείτε λοιπόν το πολιτικό όφελος, όταν μία εξαρτημένη κοινότητα αφορά εκατοντάδες χιλιάδες άτομα και ο πληθυσμός τους αυξάνεται συνεχώς. 

Η αδικία αφορά ωστόσο και τους Ρομά που προσπαθούν να ζήσουν νόμιμα, να εργαστούν και να ενταχθούν στην κοινωνία. Πληρώνουν το τίμημα της γενίκευσης και της κακής εικόνας που δημιουργούν οι υπόλοιποι.

Ούτε η δαιμονοποίηση είναι λύση, ούτε η ανοχή, παρά μόνο η εφαρμογή του νόμου χωρίς εξαιρέσεις. Ίδια δικαιώματα, αλλά και ίδιες υποχρεώσεις για όλους.
Βέβαια, μέχρι να συμβεί αυτό, το ερώτημα θα παραμένει: πρόκειται για κρατική ανεπάρκεια, για μια διαχρονική πολιτική επιλογή ή και τα δύο μαζί;

www.bankingnews.gr